โลกในวันนี้……ที่ไม่เหมือนเดิม

โลกที่พระสร้าง

วันเวลาผ่านไปช้าเร็วหรือนานไม่ว่าเราเรียกสิ่งนั้นว่าอดีต โลกแต่ก่อนเคยสวยงามแบบธรรมชาติที่พระสร้าง ไม่มีการเบียดเบียนกันในการอยู่รวมกันในสังคมหรือชุมชน แต่โลกปัจจุบันไม่เหมือนในอดีตที่โลกสงบสวยงาม และเต็มไปด้วยความสุขและการช่วยเหลือ การแบ่งปัน โลกเปลี่ยนใจคนก็เปลี่ยนจากที่สังคมเอื้อเฟื้อแพร่ กลายมาเป็นสังคมที่อยู่ตัวใครตัวมัน ไม่สนใจกันเหมือนแต่ก่อน

สังคมชุมชนโลกถูกธรรมชาติเอาคื่น

สังคมแถบชานเมืองที่และสังคมในบ้านนอกหรือชนบทที่เป็นสังคมแห่งการช่วยเหลือแบ่งปันยังกลายเป็นสังคมส่วนตัวเลย แล้วเราจะเห็นสังคมที่มีแต่การช่วยเหลือเหมือนแต่ก่อนได้อย่างไร ในเมื่อนับวันยิ่งทำให้คนเราเห็นแก่ตัวมากขึ้น

โลกที่เปลี่ยนไป

ความสุขซุกซ่อนในความทุกข์

ธรรมชาติที่สวยงาม

คนที่ไม่มีความสุข อาจจะยังไม่ได้นำความทุกข์มาใช้ให้เกิดประโยชน์ คนที่ไม่มีความทุกข์ อาจจะยังไม่เข้าใจว่าความสุขซ่กซ่อนอยู่ข้างใน ส่วนคนที่รู้จักความสุขและความทุกข์ดี แต่ยังไม่เข้าใจชีวิต ก็คงจะรู้สึกวูบวาบไปกับสิ่งที่ไม่มีอะไรเที่ยงแท้ และยั่งยืน ความสุขเป็นของคนที่รู้จักใช้ชีวิต และเรียนรู้จากอดีตที่ผ่านมา  ทั้งสุขและทุกข์

ความเหงาที่ซุกซ่อนในความสวยงามของธรรมชาติ

ความสุขซุกซ่อนอยู่ในทุกขณะที่เราดำเนินชีวิตแต่มีใครชักกี่คนที่มองเห็นมัน อดีตเป็นความทรงจำที่หลายคนพอนึกถึงวันเก่าๆ แล้วรู้สึกถึงความสุขที่ตนได้รับจากวันวานที่ผ่านไป จะวันไหนเราก็มีความสุขได้แต่เราจะเลือกปฏิบัติมันหรือเปล่า

ทุกข์ได้แต่ต้องผ่านมันไปให้ได้

            ชีวิตเราแท้จริงแสวงหาอะไร โลกที่น่าเศร้าที่สุดคือโลกที่ปราศจากความทุกข์ เพราะคนบนโลกใบนั้น ก็จะไม่มีทางรู้จักกับคำว่าความสุขเลย เพราะไม่มีสิ่งที่ตรงกันข้ามที่บอกให้รู้ว่าสิ่งไหนสุขและสิ่งไหนคือความทุกข์ และถ้าเรามุ่งแต่แสวงหาความสุข ก็คงหนีความทุกข์ไม่พ้น เพราะเมื่อไม่พบความสุขความทุกข์ตามมาแน่นอน แสวงหาเพื่อค้นพบและปลดปล่อย ไม่ได้แสวงเพื่อหมกมุ่นและกักกั้น เมื่อนั้นความสุขก็จะอยู่กับเรา

150 ปีนักบุญมีคาแอล

นานมาแล้วมีชายคนหนึ่ง  เกิดในครอบครัวยากจน

จิตใจเมตตา  ขยันและอดทน  และมีความรักพระเจ้า

ไหล่เนินเขาที่สวยงามแห่ง  มีบ้านคารากอตเชีย

ต้อนรับเราทุกคน  ที่ผ่านมาทางนี้  ด้วยรักของพระเจ้า

****150 ปีท่านนักบุญมีคาแอลเป็นแบบอย่างให้เรา

150 ปีท่านนักบุญมีคาแอลภาวนาเพื่อเรา

ข้าพเจ้าพร้อมแล้วพระเจ้าข้า  ยินดีทำตามน้ำพระทัยของพระองค์

ทั้งชีวิตของท่านนักบุญมีคาอแล ได้มอบถวายแด่พระเจ้า

ท่านนักบุญมีคาแอลภาวนาเพื่อเรา และนำเราไปพบกับพระเจ้า

วันนี้พวกเราทุกๆ คน  พร้อมกับเหล่าเทวา ณ สวรรค์

ต่างชื่นชมยินดี  ร่วมกันฉลอง  และร้องสรรเสริญองค์พระเจ้า

ตอนนี้เราได้มีแบบอย่าง  ที่นักบุญมีคาแอลมอบให้เรา

ท่านไม่ได้ชักช้า  ไม่ได้มีข้อแม้  ไม่กลับคำทำด้วยความรักของพระเจ้า

แรงจุงใจที่แต่งเพลงนี้

เนื่องจากมีการฉลองบ้านเณรเบธารามที่ตั้งขึ้นครบ 150 ปีจึงมีการแต่งเพลงนี้เพื่อร้องในพิธีและถือว่าเป็นโอกาสพิเศษสำหรับบ้านเณรด้วยจึงแต่งเพลงนี้ขึ้น และพวกเราเองที่ผ่านบ้านเณรคารากอตเชียมาก็ดีใจที่ครั้งหนึ่งในกระแสเรียกเราเราได้ผ่านบ้านแห่งและเป็นบ้านที่หล่อหลอมเรา ฝึกอบรมเราให้เติบโตมาจนถึงทุกวันนี้ กระแสเรียกเราส่วนหนึ่ง ต้องบอกว่าบ้านคารากอตเชียเป็นที่เพาะบ่มให้เราเป็นเราอยู่ในทุกวันนี้

กาลเวลาผ่านหลายอย่างเปลี่ยนไป

ความเปลี่ยนแปลง

ธรรมชาติและโลกมีการเปลี่ยนแปลงหมุนเวียนไปตามกาลเวลา โดยทุกอย่างเป็นไปตามวิถีของมัน หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไปแต่มนุษย์ไม่เคยเปลี่ยนแปลงนิสัยความเป็นเจ้าของ ความโลภที่ไม่รู้จักพอ ไม่เคยเปลี่ยนแปลงอะไรเพื่อใครนอกจากตนเอง

วิวัฒนการของคนเรา

สัตว์มันเปลี่ยนแปลงและปรับตัวให้เข้ากับธรรมชาติที่เปลี่ยนไป แต่มนุษย์เรากับทำตรงกันข้าม คือไปเปลี่ยนแปลงธรรมชาติให้เข้ากับตัว สัตว์เรียนรู้การอยู่กับธรรมชาติและรักษามันไว้ แต่มนุษย์เรียนรู้กลับไม่ได้ช่วยให้สิ่งแวดล้อมดีขึ้น สัตว์เรียนรู้ที่จะอยู่ แต่มนุษย์เรียนรู้เพื่อที่จะทำลาย แต่หลายคนกับใช้คำพูดที่ฟังดูดีคือโลกเราต้องพัฒนา

นับวันโลกยิ่งเปลี่ยน

การเปลี่ยนแปลงหรือการพัฒนามันก็เป็นสิ่งดีแต่ถ้าจะให้ดีกว่าคือการไม่ไปทำลายอีกสิ่งหนึ่ง แต่มันก็คือความจริงที่ว่าการจะได้อะไรมา เราก็ย่อมต้องเสียสละบางอย่าง ทุกวันสังคมโลกเปลี่ยนไปมากทั้งสภาพสังคมและรวมไปถึงจิตใจมนุษย์เองก็เปลี่ยนแปลงไปด้วยจากสังคมในอดีตที่ช่วยเหลือแบ่งปันกัน แต่ทุกวันนี้กลับกลายเป็นสังคมส่วนบุคคลมากขึ้น คือ ไม่สนใครต่างคนก็ต่างอยู่ คามเปลี่ยนแปลงทำลายชีวิตเราหรือทำให้ชีวิตเราดีขึ้น รองถามตัวเราเองดู

เราทุกคนมีเวลาเท่ากันอยู่ที่คุณจะใช้มันยังไง

คุณค่าของเวลาเวลา

กาลเวลาผ่านไปหลายสิ่งเปลี่ยนแปลงโดยธรรมชาติ แต่บางสิ่งเปลี่ยนแปลงโดยมีปัจจัยบางอย่างที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง เวลาเดินไปเรื่อยๆ ทำหน้าที่ของมันอย่างดี เราทุกคนมีเวลาเท่ากันแต่อยู่ที่ว่าการใช้เวลาและโอกาสของแต่ละคนนั้นแตกต่างกันไป หลายคนเห็นคุณค่าของเวลาที่ตนมี แต่บางคนใช้เวลาไปวันๆ เวลาเป็นสิ่งที่คุณค่า ถ้าเรารู้จักบริหารเวลาในการทำ  การเรียน หรือจะทำอะไรแล้วแต่

เวลาที่เรามีความสุขมักสั้นนัก

เวลาผ่านไปกลายเป็นอดีตเราไม่สามารถกลับไปเปลี่ยนแปลงอะไรได้ แต่ต้องยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตและเริ่มต้นและทำให้ดีกว่าที่ผ่านมา แต่โอกาสบางอย่างก็มีไม่มากที่จะให้เราเริ่มใหม่ ฉะนั้นการที่เราอยู่กับปัจจุบันและทำหน้า ณ ตอนนี้ให้ดีที่สุดเป็นสิ่งจำเป็นที่เราควรปฏิบัติ เพราะถ้าวันนี้เรายังทำดีไม่ได้ก็อย่าหวังว่าอนาคตเราจะทำดีได้กว่าอดีตที่ผ่านมา

เราแต่ละคนมีทั้งสุขและทุกข์

การที่เราเริ่มรู้ถึงคุณค่าของเวลาผมมองว่าถึงมันจะช้า แต่ถ้าเราเห็นความสำคัญของมันจริงๆ และใช้เวลาแต่ละวินาทีอย่างคุมค่าอนาคตที่ดีหรือผลดีของการกระทำของเราก็จะตามมา

เงื่อนไขของชีวิต

ชีวิตเราแต่ละคนมีเส้นทางที่แตกต่างกัน มีอาชีพที่หลากหลายตามแต่ความฝันของแต่ละคน ทุกคนมีความฝันแต่สิ่งที่ฝันนั้นอาจจะไม่ใช่ทุกคนที่สมหวัง เพราะชีวิตผมเองก็เคยฝันไว้ว่าอยากจะเป็นพระสงฆ์ในอนาคตแต่วันหนึ่ง ก็ตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางเพราะปัจจัยหลายๆอย่าง

แท้จริงแล้วชีวิตคนเราผมคิดว่าชีวิตคนเราก็มีสิ่งที่ทำให้เปลี่ยนไปจากความฝันเดิมของเราสิ่งนั้นคือ เงื่อนไขและเหตุผล ในการณ์ดำเนินชีวิต วิถีทางของคนเราไม่ง่ายที่จะเลือกแล้วเป็นไปความสิ่งที่ได้เลือกไว้ วันหนึ่งมีหลายสิ่งที่เราต้องทำและต้องตัดสินใจเลือก การก้าวเดินในแต่ละวันแม้ว่าเราจะอยู่ที่เดิมแต่ใช่ว่าเราจะก้าวเดิมช่ำทางเดินเก่าเสมอไป แต่เป็นเส้นทางใหม่ถึงแม้จะเป็นสถานที่เดิม ถึงแม้เรากำหนดทางเดินของเราได้ แต่เรากำหนดอนาคตของเราไม่ได้

ความฝันเรามีกันทุกคน แต่ฝันนั้นก็ไม่ใช่ชีวิตจริงแต่มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่เราอยู่กับมันทุกวัน ผมมองว่าฝันนะฝันได้แต่ความเป็นจริงนั้นเราฝันหรือเรากำลังหรอกตัว หลายคนคิดฝันไปเลื่อยดูแล้วเหมือนตัวเองเป็นผู้บัญชาชะตาชีวิตตัวเอง แต่แล้วก็ผิดหวังการที่เราได้คิดได้ฝันมันก็มีความสุข แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าสิ่งเราวาดฝันไว้นั้นมันจะเป็นจริงหรือเปล่า

เหตุการณ์ในแต่ละวันที่เราพบเจอ มีทั้งสุขและทุกข์แต่เราแต่ละคนก็มีเหตุผลมีทางออกในการแก่ปัญหาได้เสมอ ชีวิตเราเรากำหนดได้ไม่อยากแต่เราเริ่มที่จะเป็นผู้บังเข็มทิศชีวิตของเราหรือยังหรือให้อารมณ์เป็นตัวนำทางเรา เพราะมนุษย์เราหลายๆ คนให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลเสมอ แม้แต่เหตุผลก็ยังสู้กับอารมณ์ของมนุษย์ไม่ได้เพราะสุดท้ายเราเองก็ต้องยอมว่าธรรมชาติมนุษย์ คือ มนุษย์ก็ยังเป็นมนุษย์

ความทรงจำที่ผมประทับใจ

ความทรงจำที่ผมประทับใจ

ครั้งหนึ่งที่ผมได้มีโอกาสไปหากระแสเรียกที่อัครสังฆมลฑลท่าแร่หนองแสง ตอนนั้นผมพึงจบมอหกรู้สึกตื่นเต้นมากเพราะเป็นครั้งแรกที่ผู้ใหญ่ทางคณะมอบหมายงานที่ถือว่าสำคัญอีกงานหนึ่งในชีวิตการเป็นเณรของผม ในการไปในครั้งนั้นก็มีผมกับเพื่อนอีกสามคนและคุณพ่ออีกหนึ่งคน นอกจากนี้ก็ยังมีคณะซิสเตอร์รักกางเขนท่าแร่ไปด้วย ทำให้มีสีสันมากขึ้น

ในการไปครั้งนั้นเป็นงานหากระแสเรียกที่สนุกมาก เพราะว่าเราได้ไปหลายๆที่และถือโอกาสเที่ยวไปในตัวด้วย และได้เห็นถึงความตั้งใจของน้องหลายคนที่ยากจะเป็นเณร ผมรู้สึกประทับใจมากที่ยังมีเด็กๆ ที่ยังสนใจในการที่ยากจะเป็นพระสงฆ์ เพื่อทำงานรับใช้พระเจ้าและเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

        หลังจากทำงานเสร็จเราก็ได้ไปเที่ยวพักผ่อน หลังจากนั้นก็กลับมาบ้าน  เณรและอีกไม่กี่สัปดาห์ก็มีค่ายกระแสเรียกที่บ้านเณรเล็ก เด็กค่ายในครั้งนั้นประมาณเจ็ดสิบคน เป็นค่ายครั้งแรกที่มีเด็กค่ายเยอะขนาดนี้ ผมเองกับเพื่อนๆ ก็ดีใจมากที่เห็นเด็กๆ มากันเยอะถือว่าในการไปหากระแสเรียกของเราประสบผลสำเร็ว เพราะสำหรับคณะเล็กอย่างเราที่เห็นเด็กๆ สนใจเยอะขนาดนี้ก็รู้ดีและมีความสุขแล้ว