เงื่อนไขของชีวิต

ชีวิตเราแต่ละคนมีเส้นทางที่แตกต่างกัน มีอาชีพที่หลากหลายตามแต่ความฝันของแต่ละคน ทุกคนมีความฝันแต่สิ่งที่ฝันนั้นอาจจะไม่ใช่ทุกคนที่สมหวัง เพราะชีวิตผมเองก็เคยฝันไว้ว่าอยากจะเป็นพระสงฆ์ในอนาคตแต่วันหนึ่ง ก็ตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางเพราะปัจจัยหลายๆอย่าง

แท้จริงแล้วชีวิตคนเราผมคิดว่าชีวิตคนเราก็มีสิ่งที่ทำให้เปลี่ยนไปจากความฝันเดิมของเราสิ่งนั้นคือ เงื่อนไขและเหตุผล ในการณ์ดำเนินชีวิต วิถีทางของคนเราไม่ง่ายที่จะเลือกแล้วเป็นไปความสิ่งที่ได้เลือกไว้ วันหนึ่งมีหลายสิ่งที่เราต้องทำและต้องตัดสินใจเลือก การก้าวเดินในแต่ละวันแม้ว่าเราจะอยู่ที่เดิมแต่ใช่ว่าเราจะก้าวเดิมช่ำทางเดินเก่าเสมอไป แต่เป็นเส้นทางใหม่ถึงแม้จะเป็นสถานที่เดิม ถึงแม้เรากำหนดทางเดินของเราได้ แต่เรากำหนดอนาคตของเราไม่ได้

ความฝันเรามีกันทุกคน แต่ฝันนั้นก็ไม่ใช่ชีวิตจริงแต่มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่เราอยู่กับมันทุกวัน ผมมองว่าฝันนะฝันได้แต่ความเป็นจริงนั้นเราฝันหรือเรากำลังหรอกตัว หลายคนคิดฝันไปเลื่อยดูแล้วเหมือนตัวเองเป็นผู้บัญชาชะตาชีวิตตัวเอง แต่แล้วก็ผิดหวังการที่เราได้คิดได้ฝันมันก็มีความสุข แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าสิ่งเราวาดฝันไว้นั้นมันจะเป็นจริงหรือเปล่า

เหตุการณ์ในแต่ละวันที่เราพบเจอ มีทั้งสุขและทุกข์แต่เราแต่ละคนก็มีเหตุผลมีทางออกในการแก่ปัญหาได้เสมอ ชีวิตเราเรากำหนดได้ไม่อยากแต่เราเริ่มที่จะเป็นผู้บังเข็มทิศชีวิตของเราหรือยังหรือให้อารมณ์เป็นตัวนำทางเรา เพราะมนุษย์เราหลายๆ คนให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลเสมอ แม้แต่เหตุผลก็ยังสู้กับอารมณ์ของมนุษย์ไม่ได้เพราะสุดท้ายเราเองก็ต้องยอมว่าธรรมชาติมนุษย์ คือ มนุษย์ก็ยังเป็นมนุษย์

ความทรงจำที่ผมประทับใจ

ความทรงจำที่ผมประทับใจ

ครั้งหนึ่งที่ผมได้มีโอกาสไปหากระแสเรียกที่อัครสังฆมลฑลท่าแร่หนองแสง ตอนนั้นผมพึงจบมอหกรู้สึกตื่นเต้นมากเพราะเป็นครั้งแรกที่ผู้ใหญ่ทางคณะมอบหมายงานที่ถือว่าสำคัญอีกงานหนึ่งในชีวิตการเป็นเณรของผม ในการไปในครั้งนั้นก็มีผมกับเพื่อนอีกสามคนและคุณพ่ออีกหนึ่งคน นอกจากนี้ก็ยังมีคณะซิสเตอร์รักกางเขนท่าแร่ไปด้วย ทำให้มีสีสันมากขึ้น

ในการไปครั้งนั้นเป็นงานหากระแสเรียกที่สนุกมาก เพราะว่าเราได้ไปหลายๆที่และถือโอกาสเที่ยวไปในตัวด้วย และได้เห็นถึงความตั้งใจของน้องหลายคนที่ยากจะเป็นเณร ผมรู้สึกประทับใจมากที่ยังมีเด็กๆ ที่ยังสนใจในการที่ยากจะเป็นพระสงฆ์ เพื่อทำงานรับใช้พระเจ้าและเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

        หลังจากทำงานเสร็จเราก็ได้ไปเที่ยวพักผ่อน หลังจากนั้นก็กลับมาบ้าน  เณรและอีกไม่กี่สัปดาห์ก็มีค่ายกระแสเรียกที่บ้านเณรเล็ก เด็กค่ายในครั้งนั้นประมาณเจ็ดสิบคน เป็นค่ายครั้งแรกที่มีเด็กค่ายเยอะขนาดนี้ ผมเองกับเพื่อนๆ ก็ดีใจมากที่เห็นเด็กๆ มากันเยอะถือว่าในการไปหากระแสเรียกของเราประสบผลสำเร็ว เพราะสำหรับคณะเล็กอย่างเราที่เห็นเด็กๆ สนใจเยอะขนาดนี้ก็รู้ดีและมีความสุขแล้ว

 

                          ประสบการณ์ดีๆกับช่วงเวลาสุดพิเศษ        
      ทุกคนคงเคยมีประสบการณ์ดีๆ ในชีวิตที่น่าจดจำ และอยากที่จะเล่าให้ใครอีกหลายๆคนได้ฟัง ผมเองก็มีประการณ์ที่เป็นช่วงเวลาที่ผมรู้สึกประทับใจ คือเมื่อปิดเทอมที่แล้วผมได้มีโอกาสไปทำงานที่โรงงานแห่งหนึ่งแถวจังหวัดชลบุรี งานที่ผมทำคือ นับสต็อกสินค้าเป็นงานที่ไม่หนักมากแต่ก็ต้องเดินอยู่ตลอด คือต้องเดินนับว่าวันนี้สินค่าจากโรงงานถูกขายไปเท่าไรและรวมยอดแจ้งหัวงาน ทุกวันผมต้องทำอยู่แบบนี้ อาจจะเป็นงานเดิมๆ แต่ก็มีความสุขเพราะเป็นครั้งแรกที่ผมทำงานหาเงินได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึงพ่อแม่

        จากประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง เช่น วิถีชีวิตของคนที่ต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพตัวเองและครอบครัวแบบหาเช้ากินค่ำ และวิถีชีวิตคนที่มีฐานะอย่างเช่นเจ้านายของผม ชีวิตคนเราเกิดมาแต่งต่างกันไป มีอาชีพที่หลากหลายแต่ทุกคนมีเป้าหมายที่เดียวกันก็คือการพยายามสร้างฐานะตัวเองให้ดีและทำให้คนในชุมชนหรือสังคมยอมรับ จากการที่ผมได้เห็นวิถีชีวิตเหล่านี้ทำให้ผมรู้สงสารบุคคลเหล่าที่พยายามทำงานหนักเพื่อให้ได้เงินเยอะๆ แต่ไม่เคยห่วงแม้สุขภาพจะไม่ดี ผมมองว่าน่าสงสารนะครับที่คนเราทำงานหนักแต่สุดท้ายเงินที่ได้ก็นำมารักษาสุขภาพตัวเองเหมือนเดิม หรับผมเองผมว่าเงินหาตอนไหนก็ได้ส่วนสุขภาพและการมีชีวิตที่ดีนั้นเราควรต้องคำนึงถึงเป็นสิ่งแรก เงินเสียไปยังหาใหม่ได้ส่วนสุขภาพถ้าแย้ลงทำให้กับมาเหมือนเดิมนั้นมีทางเป็นไปได้น้อยมาก หลายคนที่ผมสัมผัสยังไม่คิดถึงเรื่องนี้เพราะคิดว่าอายุตัวเองยังน้อย แต่ก็มีหลายคนที่ต้องจากไปเพียงอายุไม่กี่ปี  
                              

      จากการที่ผมได้ทำงานที่โรงงานแห่งนั้นไม่มากก็น้อยทำให้มีความคิดที่เปลี่ยนไป ในหลายๆ เรื่องเพราะการที่ผมได้ไปสัมผัสจริงๆ ทำให้ผมได้รู้ถึงรสชาติของความยากลำบากของการทำงาน จะโดนด่ายังไงก็ต้องทำเพราะเราเป็นลูกน้องเหนื่อยก็ต้องทนเพื่อครอบครัว และชีวิตที่ดีขึ้น ชีวิตคนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เราเลือกที่จะเป็นได้อยู่ที่เรา ชีวิตเราก็ต้องเป็นเราเองที่ต้องกำหนดทิศทางชีวิตของตัว ยิ่งลำบากยิ่งทำให้เราต้องสู้ผมได้เรียนรู้ว่าความยากลำบากและปัญหาเป็นเครื่องพิสุทธิ์เรา ทุกคนเกิดมาเคยมีความยากลำบากกันทั้งนั้นอยู่ที่เราว่าจากความยากลำบากนั้นเราได้เรียนรู้อะไร